We hebben een nieuw schrijf-bewustzijn nodig.


Aster [Philogramm]


Berlin


Berlin


Schwertglanz [Sho-do]

Richten we het vizier over onze inktpot heen naar Japan en China, dan ziet iedereen die graag schrijft groen van afgunst. Deze hoogstaande, meer dan 6000 jaar oude schrijfcultuur valt in Europa niet meer in te halen. We kunnen –en moeten- hier lering uit trekken. Daar namelijk zien we duidelijk hoezeer schrijven het bewustzijn vormt. Echter alleen als we daarbij niet de associatie met het schoonschrift hebben.

Dat Europa meteen de boot miste bij het ontstaan van echte schrijfkunst is te wijten aan de destijds geldende esthetische normen van Aristoteles. Hij verachtte het individuele handschrift omdat het te levendig en te asymmetrisch zou zijn.

In China was men een andere mening toegedaan. Daar avanceerde schrijven al spoedig tot het summum van alle kunsten. Men realiseerde zich meteen dat schrijven het “zijn” (Europees ongeveer: bewustzijn) tot uitdrukking brengt. Deze kennis werd gebruikt om het “zijn” door middel van het handschrift steeds verder te cultiveren. Handschrift werd zoiets als een visitekaartje van het bewustzijn, dat informatie gaf over de culturele en maatschappelijke status van iemand.

Deze weerspiegeling van de persoonlijkheid in het handschrift kende en kent daar een warme belangstelling, op een schaal die wij in het westen niet eens bij benadering halen. Men gaat er namelijk vanuit, dat schrijven een meer humane esthetische koers volgt dan de in Europa gangbare, uniforme onberispelijkheid ((+kalligrafie), die -maar dit terzijde- helemaal niet toepasbaar is op Sino-Japanse schrijfwijzen.

We beschikken allemaal over dezelfde schrijfimpuls, die de natuurlijke beweging van de hand aanstuurt. Dus zijn we ook allemaal tot dezelfde dingen in staat. Hier stuiten we echter op cultuurverschillen: aan de ene kant de ganzenveer en het keurslijf van het schoonschrift, aan de andere kant het Japanse penseel en individuele uitdrukkingswijze.

Hoe kan de westerse denkwijze worden verenigd met de oosterse schrijfwijze?

Door zich te realiseren dat -zowel hier als daar- een levendige schrijfwijze alleen mogelijk is onder twee basisvoorwaarden: ten eerste volkomen vrije, vloeiende bewegingen van de hand en ten tweede een gezond zelfbewustzijn.

Het cultiveren van een persoonlijke schrijfstijl -dat in Japan en China in hoog aanzien staat- hoeft ook voor Europeanen geen probleem te zijn; voor het bewustzijn is het totaal onbelangrijk of het via Japanse tekens of Europese letters tot uitdrukking komt.

Teneinde in Europa een vergelijkbaar niveau zoals in Japan en China te kunnen bewerkstelligen, is het van belang dat het natuurlijke handschrift hier op een andere manier wordt beschouwd, geïnterpreteerd en bovendien wordt bevrijd uit het keurslijf van de westerse kalligrafieregels. Daarom breiden wij de Europese schrijfcultuur uit met de categorie Philographie®.

 

Alle afbeeldingen zijn beschermd tegen +kopiëren.