Η ιδιόχειρη γραφή είναι γνήσια έκφραση της προσωπικότητας







Είναι το δακτυλικό αποτύπωμα του συνειδητού. Γι' αυτό και τη χαρακτηρίζουμε και ως γραφή της προσωπικότητας. Πρόκειται για το μοναδικό τρόπο γραφής με γνήσιο υπόβαθρο. Πρόκειται για τη μοναδική, άφθαρτη, ασυνείδητη γραφική έκφραση, που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την πολιτιστική συνείδηση του γράφοντα. Όλες οι άλλες μορφές συναισθηματικής έκφρασης (όπως η έκφραση του προσώπου, το βλέμμα και η φωνή) είναι φευγαλέες και εξαφανίζονται σχεδόν την ίδια στιγμή που εμφανίζονται...

Αν συγκρίνουμε την ταχύτητα της γραφής με την ταχύτητα της ροής των σκέψεων και των συναισθημάτων, τότε μπορούμε να πούμε πως η ιδιόχειρη γραφή είναι ένα είδος γραφικής "στιγμιαίας λήψης του πνεύματος" σε αργή κίνηση.

Για τη γνήσια γραφή της προσωπικότητας δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο, με ποιον τρόπο θα αποτυπωθεί στο χαρτί. Το πρόσωπο που γράφει μπορεί να χρησιμοποιήσει μολύβι και να δημιουργήσει γράμματα, ή πινέλο και να αποτυπώσει κινέζικα ιδεογράμματα. Όπως κι αν αναπαρασταθεί, η ιδιόχειρη γραφή βρίθει πάντα συναισθημάτων, γιατί στηρίζεται στα συνειδητά και ασυνείδητα συναισθήματα του ανθρώπου. Κι αυτά τα συναισθήματα είναι το υπόβαθρό της. Πρόκειται για έναν πλούτο αμύθητο, μέσα από τον οποίο μπορεί κάθε γράφοντας να καλλιεργήσει το δικό του προσωπικό, χαρακτηριστικό και μοναδικό γραφικό χαρακτήρα. Είτε το θέλει είτε όχι.

Κάθε γραφικός χαρακτήρας έχει τη δική του αισθητική, η οποία μπορεί να αντέξει ακόμη και τους πιο αυστηρούς κανόνες καλλιγραφίας του σχολείου. Όσο κι αν προσπαθήσουμε, ο προσωπικός γραφικός χαακτήρας δεν μπορεί ποτέ να γίνει καλλιγραφία, και ούτε και πρέπει να γίνει. Γιατί ακόμη και η συνειδητή κλίση προς την καλλιγραφία, δηλ. ακόμη και η ίδια η πρόθεση να γράψουμε όμορφα και καλλιγραφικά, καταστρέφει την προσωπική γραφή, της αφαιρεί κάθε αυθορμητισμό και φυσικότητα. Μόνο η ελεύθερη και αδέσμευτη γραφή είναι ζωντανή και γνήσια. Μια γραφή που είναι αψεγάδιαστη στη μορφή και επίπεδη στην έκφραση έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της προσωπικής γραφής. Γιατί η τελευταία πρέπει να είναι ακριβώς το αντίθετο. Πρέπει να είναι ατομική και διαισθητική. Αυτή είναι η βάση της αισθητικής της, αυτός είναι ο αυθεντικός χαρακτήρας της. Και γι' αυτό το λόγο μπορεί να αναχθεί σε τέχνη.

 

Όλες οι απεικονίσεις χαίρουν προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.