Handschrift is pure persoonlijkheid.






Handschrift is de vingerafdruk van het bewustzijn. Daarom wordt ook wel gesproken van persoonlijkheidsschrift. Het is de enige schrijfwijze met een authentieke achtergrond. Het is de enige, onvergankelijke, onbewuste grafische uitdrukking die het culturele bewustzijn zichtbaar maakt. Alle andere emotionele uitdrukkingsvormen (zoals gestiek, mimiek en stem) zijn vluchtig en op het moment van verschijnen alweer verdwenen…

Vergelijken we de snelheid van het schrijven met de snelheid van gedachten en gevoelens, dan is handschrift in wezen een soort grafische “momentopname van de geest” in slowmotion.

Het is voor het echte persoonlijkheidsschrift volkomen onbelangrijk, of het nu met potlood en letter of met penseel als Chinees teken op papier wordt gezet, het gaat (vanwege de gebondenheid aan de bewuste en onbewuste emoties van de mens) altijd om het gevoel: Dit gevoel is de bron! Een onuitputtelijke bron, die zo alomvattend is, dat iedereen er zijn eigen, oorspronkelijke handschrift uit kan ontwikkelen. Of men nu wil of niet.

Ieder handschrift heeft een eigen esthetiek, die ook de meest rigide regels van het schoonschrift uit de schooltijd overleeft. Hoeveel moeite men ook doet, het persoonlijke handschrift kan nooit kalligrafie worden -en dat is ook helemaal niet de bedoeling. Want alleen al de bewuste oriëntatie op het schoonschrijven, dus al het voornemen om het schoonschrift na te bootsen, doet er afbreuk aan, ontneemt alle spontaniteit en oorspronkelijkheid! Alleen vrij en ongedwongen schrijven is levendig en authentiek. Het is in strijd met het karakter van het persoonlijkheidshandschrift, om perfect (qua vorm) en gelijkmatig (qua uitdrukking) over te willen komen. Integendeel. Het moet spontaan opborrelen, individueel en intuïtief.

Dat is de basis van zijn esthetiek, dat is zijn authentieke karakter. Daarom is het een uiting van kunst.

 

Alle afbeeldingen zijn beschermd tegen +kopiëren.